Saturday, January 21, 2017

Ο εφιάλτης Τραμπ ξεκίνησε...



Πριν ένα χρόνο έγινε μία σειρά διαλέξεων με θέμα τον λαϊκισμό. 

Πρόσφατα οι διαλέξεις αυτές κυκλοφόρησαν σε βιβλίο – του οποίου το εξώφυλλο παραθέτω. Περιέχει και τον κατάλογο των ομιλητών.

Αξιόλογα κείμενα. Σήμερα είναι όλα περιττά.

Ο λαϊκισμός μίλησε – αυτοπροσώπως. Ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ.

Φαντάζομαι ότι σε όλα τα μελλοντικά κείμενα και βιβλία για το θέμα, θα παρατίθεται η χθεσινή του ομιλία. Είναι το τέλειο υπόδειγμα.

Θα γίνει ένα κλασικό κείμενο της Αμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας . Όπως η ομιλία του Λίνκολν στο 
Γκέτυσμπουργκ (Gettysburg Address) αλλά από την ανάποδη.

Θα την βρείτε παντού. Διαβάστε την. Με προσοχή. Κράτησε μόνο 15 λεπτά.

Θα δείτε τι μας περιμένει. Όχι μόνο λόγω της αλλαγής πολιτικής των ΗΠΑ. Φοβάμαι πως ο άνθρωπος εισάγει μία νέα ιστορική εποχή: την εποχή του παγκόσμιου εθνολαϊκισμού. 

Οι φήμες ότι ο Τραμπ μιμήθηκε τον Ανδρέα («Ο λαός στην εξουσία!» - «Ο μόνος θεσμός είναι ο κυρίαρχος λαός!»)  και τον μαθητή του Τσίπρα, είναι υπερβολικές. Αποκλείεται να τους έχει μελετήσει. Άλλωστε δεν θα καταλάβαινε τι θα πει «θεσμός».

Πράγματι, εδώ, οι δικοί μας πρωτοπόρησαν σε μερικά. Αλλά όταν τα διακηρύσσει κοτζάμ πλανητάρχης, μαζί με μία ολόκληρη πολιτική εσωστρέφειας, απομόνωσης και προστατευτισμού, παίρνουν άλλη βαρύτητα.

Ετοιμαστείτε για τα χειρότερα. Είναι σίγουρο πως με τους λαϊκιστές, τελικά την πληρώνουν οι λαοί…

Wednesday, January 18, 2017

Κόκκινος ΔΟΛ;



 




Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ερχόταν μία στιγμή που θα συμπονούσα τον Σταύρο Ψυχάρη – να όμως που ήρθε κι αυτή. Άρρωστος, υπόδικος και έκπτωτος, ο τέως «πανίσχυρος ανήρ» του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ) πληρώνει τώρα για τις πολλές αμαρτίες του. Και πληρώνει ακριβά.

Υπήρξα κι εγώ ένα από τα θύματά του – αυτός με εξανάγκασε να εγκαταλείψω το Βήμα. Τα έχω γράψει αλλού αυτά (στους «Δρόμους»). Μπήκα στο «Συγκρότημα» το 1983, άρχισα να γράφω χρονογράφημα στο ημερήσιο (τότε, για λίγο, βραδινό, Βήμα) και εξελίχθηκα σε κύριο σχολιογράφο του Κυριακάτικου. 

Το 1987 με το κείμενό μου «Ο Μπούφος», το Βήμα έσπασε ρεκόρ πωλήσεων – και έγινε ειδική εκδήλωση να το γιορτάσουν. Δεν με κάλεσαν. Όταν ο (πάντα φίλος μου) Γιάννης Μαρίνος, διευθυντής τότε του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», πρότεινε να πιούνε στην υγειά μου ο Ψυχάρης τον εμπόδισε. Λίγο καιρό μετά, με ασήμαντη αφορμή και παρά την διαφωνία του Λαμπράκη, με υποχρέωσε να παραιτηθώ το 1987.

Παρά την διαφωνία του Λαμπράκη; Μα δεν ήταν ο ιδιοκτήτης; Ναι, αλλά τον έτρεμε. Με παρακαλούσε: «Ζήτα μου ότι θέλεις - μη με φέρεις σε σύγκρουση με τον Ψυχάρη!».

Με τον Χρήστο Λαμπράκη είχαμε γίνει φίλοι. Μας ένωναν δύο κοινές αγάπες: η μουσική και οι γάτες. Ερχόταν στο σπίτι για να παίξει με τις δικές μου. Με συμβουλευόταν σε πολλά θέματα – πράγμα που ενοχλούσε τον αδίστακτο Σταύρο.

Το πώς και με τι μέσα ο άνθρωπος αυτός αναρριχήθηκε από απλός πολιτικός συντάκτης στην κορυφή και κυρίως την ιδιοκτησία του ΔΟΛ είναι ένα μεγάλο βιβλίο που δεν έχει ακόμα καν αρχίσει να γράφεται. Κι άλλο μεγάλο βιβλίο είναι το πώς τον οδήγησε στην κατάρρευση.

Γιατί, άσχετα με τις ανίερες προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ο Ψυχάρης είναι που του άνοιξε την πόρτα. Η κακοδιαχείριση ετών οδήγησε στην χρεοκοπία και στην «κόκκινη σωτηρία».

Και τώρα τι θα γίνει; Ο ΔΟΛ θα συνεχίσει ως παράρτημα της «Αυγής»; Με κοινή διοίκηση; Ενενήντα χρόνια σπουδαίας παρουσίας, θα καταλήξουν σε ένα προπαγανδιστικό συγκρότημα; Και ποιος θα αγοράζει, θα διαβάζει, θα ακούει παρόμοια Μέσα; Ή θα κλείσουν, αφήνοντας εκατοντάδες άνεργους;


Φοβερά διλήμματα. Και μέσα πολλές προσωπικές τραγωδίες…

Sunday, January 15, 2017

Ο ζοφερός ορίζοντας της Κεντροαριστεράς






Τώρα που ο ΓΑΠ επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ ή μάλλον σε αυτό το παράξενο μόρφωμα που ονομάζεται Δημοκρατική Παράταξη, περιέχει τρία κόμματα, τρεις αρχηγούς και έναν ηγέτη, το θέμα της Κεντροαριστεράς περιπλέκεται αντί να ξεκαθαρίζει. 

(Τα τρία κόμματα: ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ και Δημοκρατική Αριστερά. Οι αρχηγοί: Γεννηματά, Παπανδρέου, Θεοχαρόπουλος. Ο ηγέτης: Βενιζέλος – ο μόνος εκεί μέσα που έχει μία ηγετική προσωπικότητα – αν και παραμένει πολύ ελλιπής σε λαϊκό έρεισμα.

Απέξω υπάρχουν σημαντικές μονάδες: Το υπόλοιπο Ποτάμι με αρχηγό και αξιόλογα στελέχη, η Διαμαντοπούλου, ο Ραγκούσης, ο Φλωρίδης, ο Θεοχάρης, κ. α.

Και υπάρχει – κυρίως – ένα πλήθος ψηφοφόρων που δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για ΣΥΡΙΖΑ, δεν εμπιστεύονται την Ν.Δ. (έστω κι αν αρκετοί συμπάθησαν τον Μητσοτάκη – αλλά ένας κούκος…) και ψάχνονται.

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για το μέλλον της χώρας.

Τι θα γίνει με την Κεντροαριστερά; Της λείπουν πολλά. Προς το παρόν έχει μόνο δυνητικούς ψηφοφόρους. Αλλά δεν έχει ένα πειστικό και δυναμικό ηγέτη, μία συνεκτική ηγετική ομάδα, ούτε ένα συγκροτημένο πρόγραμμα.

Υπάρχει ελπίς;

Thursday, January 12, 2017

Για τον Ανδρέα Πετρουλάκη

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου από την σημερινή "Καθημερινή"









Τον Πετρουλάκη οι περισσότεροι τον γνωρίζουν σαν σατιρικό σκιτσογράφο (να μην χρησιμοποιήσω την γελοία λέξη: γελοιογράφος). Αρκετοί τον γνωρίζουν και σαν αρθρογράφο.

Στην πραγματικότητα είναι γιατρός. Εργάζεται κανονικά σε νοσοκομείο.

Αλλά γιατρός είναι και με τις άλλες του ιδιότητες. Προσπαθεί να θεραπεύσει τους Έλληνες – ιδιαίτερα τους πολιτικούς – από τις εγγενείς τους ασθένειες.

Όπως οι περισσότεροι δημιουργοί που χρησιμοποιούν το χιούμορ και την σάτιρα είναι ένας μάλλον κλειστός και εσωστρεφής τύπος, αυστηρός με όλους αλλά κυρίως με τον εαυτό του.

Βρεθήκαμε στο Protagon και σε μερικές αρχικές συναντήσεις του «Ποταμιού». Έπειτα παραιτήθηκα από το Ποτάμι (δεν με διώξανε, όπως διάβασα σε κάποιο blog) αργότερα έφυγα κι από το Protagon.

Αλλά η σύντομη γνωριμία μου άφησε την εικόνα ενός ακέραιου ανθρώπου.

Σήμερα δικάζεται ο Ανδρέας Πετρουλάκης μετά από αγωγή του Πάνου Καμμένου ο οποίος ζητάει και αποζημίωση  2.000.000 ευρώ! Κι όπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης: «Το ότι επελέγη αγωγή και όχι μήνυση και ότι ζητείται ως αποζημίωση ένα εξωφρενικό ποσόν, δείχνουν ότι ο στόχος δεν είναι η ηθική αποκατάσταση, αλλά η εξόντωση του δημοσιογράφου και η τρομοκράτηση των υπολοίπων».

Τακτική που εξακολουθεί να εφαρμόζει ο κ. Κάμμένος, όπως είδαμε πάλι πρόσφατα, με την νέα προσαγωγή δημοσιογράφων στο αυτόφωρο.

Εκτός από τον Μητσοτάκη, δηλώσεις στήριξης του Πετρουλάκη έκαναν ο Κώστας Σημίτης, η Φώφη Γεννηματά, ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. (Φυσιολογικά απών ο ΣΥΡΙΖΑ – κι ας ήταν ο Πετρουλάκης για χρόνια σκιτσογράφος της "Αυγής" - αλλά και το ΚΚΕ; «Εμπάθεια»).

Κι όλα αυτά για ένα άρθρο κριτικής που δημοσιεύθηκε στο Protagon πριν δύο χρόνια. Το παραθέτω και το προσυπογράφω:


Ανδρέας Πετρουλάκης 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

Π. Καμμένος. Έχουν αρχίσει και του μοιάζουν

Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά  παραληρήματα του κ. Καμμένου αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την Κυβέρνηση

H συμμετοχή του κ. Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κάρφος στο μάτι των κομμάτων που τη στήριξαν. Ουδέποτε ξέπλυναν την ντροπή εκείνη, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΔΗΜΑΡ αργότερα, που υποχρεώθηκε να συγκυβερνήσει με τον γνωστού φιλοχουντικού και τραμπούκικου παρελθόντος κ. Βορίδη. Όπως ήταν φυσικό όλοι οι αριστεροί αναλυτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, επί μία τριετία άρχιζαν και τέλειωναν κάθε σκέψη τους με την αναφορά στο όνειδος αυτό. Και δικαίως. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη ήταν ένα τυπικό ακροδεξιό εθνολαϊκίστικο κόμμα που οι θέσεις του για το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, τα θέματα της κοινωνίας και τον ρόλο της εκκλησίας, λογικά θα έκαναν κάθε αριστερό να ανατριχιάζει.

Ο κ. Καμένος και το δικό του κόμμα έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρας της έξαλλης εθνολαϊκίστικης ακροδεξιάς με κάπως πιο εμπλουτισμένο ρεπερτόριο με αεροψεκασμούς, υδατάνθρακες και οπερετικές αλληλοδωροδοκίες σε μοντάζ Λαζόπουλου. Επιπλέον, ο ίδιος ο αρχηγός, παρά το φλογερό ταμπεραμέντο του δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τις οff shore εταιρείες και το αδήλωτο κότερο που του καταλογίζουν. Θα περίμενε λοιπόν εύλογα κανείς, όλοι οι αριστεροί δημοσιολόγοι να υποδέχονταν με την ίδια φρίκη τη συμμετοχή του κόμματος των ΑΝΕΛ στην Κυβέρνηση, και μάλιστα της πρώτη φορά αριστεράς, όπως είχε συμβεί και με το ΛΑΟΣ. Αμ δε. Άκρα του τάφου σιωπή. Όσο ακούγαμε τρία χρόνια για τον διορισμό του κ. Βορίδη από τον Παπαδόπουλο, άλλο τόσο δεν ακούσαμε τώρα για τους λόγους και τα βιβλία που έγραφε ο Γεωργαλάς για τον κ. Καμμένο. Ούτε καν από εκείνους τους πιστούς στον Ανδρέα παλιούς Πασόκους, τώρα ΣΥΡΙΖΑ – λησμόνησαν ότι του είχε αφιερώσει το πρώτο του βιβλίο δείχνοντάς τον ως αρχηγό της 17 Νοέμβρη.

Ο κομματικός πατριωτισμός, δυσάρεστη έκπληξη κυρίως για τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, και η παράνοια του αντιμνημονιακού μετώπου, έχει μέχρι στιγμής βυθίσει σε βαθιά σιωπή τους πάλαι ποτέ αδέκαστους τιμητές της ακροδεξιάς. Και αυτό είναι το λιγότερο. Ενώ ο κ. Καρατζαφέρης αρκείτο στον ανώδυνο ρόλο του τηλεοπτικού κονφερασιέ της κυβέρνησης εκείνης, ο κ. Καμμένος σέρνει το χορό στην παραχάραξη της αριστερής φυσιογνωμίας της τωρινής. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι τόσο άμεσα να έχει επαληθευθεί η αθάνατη ρήση του Χατζηδάκι «όταν το πρόσωπο του τέρατος δεν σε τρομάζει έχεις αρχίσει να του μοιάζεις». Δυστυχώς, για όλους μας, έχουν αρχίσει να του μοιάζουν.

Το κόμμα που ήταν κατά των παρελάσεων και ξιφουλκούσε κατά του κ. Αβραμόπουλου που τις επανέφερε είναι έτοιμο να διοργανώσει ένα εθνικολαϊκό φουστανελοκίτς τερατούργημα χουντικών προδιαγραφών στο Σύνταγμα, ανήμερα της 25ης Μαρτίου. Η  Πολεμική Αρετή των Ελλήνων στο Καλλιμάρμαρο ξαναζεί και κανείς αριστερός πολιτικός ή δημοσιογράφος δεν άρθρωσε αντίρρηση.
Η πρώτη φορά αριστερή Πρόεδρος της Βουλής επισκέπτεται το Πεντάγωνο και επιθεωρεί με ύφος στρατάρχη άγημα παρέα με τον υπουργό -τι δουλειά έχει ένας Πρόεδρος της Βουλής εκεί πέρα; Ποια ακριβώς ήταν η σκοπιμότητα να ενημερωθεί για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων επί τόπου η άσχετη με το αντικείμενο πολιτειακή παράγων, πλην του τηλεοπτικού μιλιταριστικού ταρατατζούμ; Εδώ δεν περιμέναμε αντιδράσεις, η κ. Κωνσταντοπούλου είναι ιερό δισκοπότηρο της αριστερής δημοσιογραφίας.

Η πρώτη φορά αριστερή Περιφερειάρχης Αττικής πετά με τον φουσκωμένο σαν διάνο ένστολο υπουργό, με άψογο  στρατιωτικό στιλ και η ίδια- τι δουλειά έχει ένας Περιφερειάρχης σε αυτό το σόου; Ουδείς αριστερός αναρωτήθηκε.

Ο πρώτη φορά αριστερός αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας ετοιμάζει, για πρώτη φορά μετά τη Χούντα, σχέδιο εθνικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών από τον στρατό -αρκετά είχαν αφεθεί τα παιδιά μας ανυπεράσπιστα  στο ανθελληνικό μένος της κ. Ρεπούση. Μούγκα η αριστερή ευαισθησία.

Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά  παραληρήματα του κ. Καμμένου αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την Κυβέρνηση- αυτός δεν κάθεται στα αυγά του σαν τον κ. Καρατζαφέρη. Άνοιξε βεντέτα με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έδωσε τον τόνο στην κήρυξη του ψυχρού πολέμου εναντίον της Γερμανίας- μια χαρά στρώνουμε το έδαφος για να πάμε να ζητήσουμε λεφτά, τη στιγμή που εκείνος απτόητος απολαμβάνει τον ρόλο του παίζοντας πόλεμο στο Αιγαίο με Απάτσι και φρεγάτες. Μέχρι και η τέως προστατευόμενή του κ. Ραχήλ Μακρή αναρωτήθηκε αν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να ξοδεύει τα λεφτά μας σε οπερέτες. Δυστυχώς κάνει. Την κυβέρνηση σαν τα μούτρα του.



ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Ο ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ. 
ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ!

Tuesday, January 10, 2017

ΕΜΠΑΘΕΙΑ;

Σήμερα, 8.30 το πρωί, στο Ψυχικό. Αλίμονο στους πρόσφυγες!





«Κύριε Δήμου,

Η εμπάθεια με το Σύριζα είναι εμφανής. Για δεκαετίες φαγοπότι από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν γράψατε τίποτα. Ακόμη χειρότερα όμως, μέχρι δύο χρόνια πριν γράφατε πόσο κακοί τεμπέληδες είναι όλοι οι Έλληνες, για αυτό πληρώνουμε τώρα.

Τώρα ξαφνικά, για όλα φταίει το σύριζα. Και καλά όλοι οι μωροί που πίστεψαν ότι θα σκιστούν τα μνημόνια, αυτοί που αναζητούν σωτήρα από αυτούς που μας κατέστρεψαν, τί είναι; Α σωστά, τότε φταίνε οι πολίτες... Μύλος».

Σχόλιο του Marios Geo στην προηγούμενη ανάρτηση. Ένα σχόλιο που χρειάζεται μία εκτενέστερη απάντηση.

Θα προσπεράσω γρήγορα το προσωπικό στοιχείο – που όμως είναι αναγκαίο. Με ενδιαφέρει περισσότερο η ουσία: το πότε η κριτική ονομάζεται εμπάθεια.

Επί προσωπικού: το 1981 κόπηκα από την ΕΡΤ από το ΠΑΣΟΚ ως δεξιός. Το 1982 αναγκάστηκα να αποχωρήσω από τα «Επίκαιρα» ως αριστερός. Το 1987 με έκοψε από την ΕΡΤ πάλι το ΠΑΣΟΚ και το 1993 η Ν. Δ. Επίσης αναγκάστηκα σε αποχώρηση από το πασοκικό ΒΗΜΑ το 1987 (λόγω Κουτσόγιωργα) και από την Καθημερινή  δύο φορές το 89 και το 96.

Άποψη διευθυντή της ΕΡΤ: «Βρες κάποιο κόμμα να σε στηρίξει. Όλα σε πολεμάνε!».

Άποψη εκδότη εφημερίδας: «Είσαι η καλύτερη πέννα στην Ελλάδα – αλλά δεν μπορεί κανείς να σε εμπιστευθεί: γράφεις ό,τι σου κατέβει».
                                                       *   
Και τώρα ο χθεσινός σχολιογράφος του μπλογκ: «Για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν γράψατε τίποτα». 

40 χρόνια κριτική έγιναν «τίποτα». Ή πολύ νέος είναι, ή δεν έχει ενημερωθεί.

Κι όμως εγώ έγραφα πάντα εναντίον ενός κόμματος: αυτού που ασκούσε εξουσία.

Και γιατί τα τελευταία δέκα χρόνια δημοσιογραφώ μόνο στο Διαδίκτυο; Γιατί μόνον εκεί δεν υπάρχει λογοκρισία.

Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, τον υποδέχθηκα με ευμενή σχόλια, στέλνοντας «ανοιχτές επιστολές» στον Αλέξη Τσίπρα, καλώντας τον να μεταμορφωθεί από χαρισματικός δημαγωγός σε υπεύθυνο ηγέτη. (Όλα τα κείμενα υπάρχουν στο ndimou.gr).

Φταίω εγώ αν ο ΣΥΡΙΖΑ (και ο Αλέξης) τα κάνανε θάλασσα; Και είναι «εμπάθεια» η τεκμηριωμένη κριτική;


Αλλά ο χαρακτηρισμός «εμπάθεια» είναι πολύ βολικός. Δεν φταίνε οι κυβερνώντες, φταίει ο σχολιαστής τους. Που πάσχει από το ψυχικό νόσημα της εμπάθειας. Δεν είναι αντικειμενικό το πρόβλημα – είναι υποκειμενικό. Δώστε του ένα λεξοτανίλ…

Saturday, January 07, 2017

Αδιόρθωτοι!



Τρεις ειδήσεις, πρόσφατες, με έκαναν να απελπιστώ τελείως για το μέλλον αυτής της χώρας (όχι πως είχα και πολλές ελπίδες…):

Πρώτη: Ο υφυπουργός Υποδομών και μεταφορών Νικόλαος Μαυραγάνης, ο οποίος δεν έχει ακόμα αναλάβει αρμοδιότητες προσέλαβε και απέσπασε 15 υπαλλήλους για να στελεχώσει το γραφείο του. (Προσοχή: δεν ξέρει ακόμα τι έργο θα αναλάβει και άρα ποιους θα χρειαστεί). Στους 15 αυτούς (άνεργους) υπαλλήλους μοίρασε τον Δεκέμβριο έκτακτες αμοιβές που αντιστοιχούν σε 532 ώρες υπερωριακής εργασίας (;). 

Η καταγγελία έγινε στη Βουλή από δύο βουλευτές του «Ποταμιού» από την Τετάρτη 4.1. - και δεν διαψεύστηκε. Ούτε κανείς απέλυσε τον υπουργό.

532 ώρες ανύπαρκτης εργασίας την στιγμή που οι (ηρωικοί) γιατροί του ΕΣΥ παραμένουν μήνες απλήρωτοι για τις ολονύκτιες εφημερίες τους. Οι γιατροί που σώζουν ζωές, απλήρωτοι και οι γραφειοκράτες που απλώς ζεσταίνουν την καρέκλα, καλοπληρωμένοι.

Ε, αν δεν τον απολύσει αυτόν τον δήθεν υφυπουργό ο Τσίπρας (μαζί με τους παρατρεχάμενους) τότε είναι ο πιο φαύλος Έλληνας πρωθυπουργός μετά τον Δηλιγιάννη.

Δεύτερη είδηση: Εισαγγελέας εστράφη εναντίον Διευθυντού Δημόσιου Ταμείου διότι δεν δέχθηκε να εισπράξει πληρωμή οφειλής με ομόλογα Σώρρα!

Η παρουσία Σώρρα στην Ελλάδα, τόσα χρόνια τώρα, αποτελεί σκάνδαλο. Ο άνθρωπος αυτός και μόνο με τον ισχυρισμό του ότι έχει στην τράπεζα καταθέσεις εξακοσίων δισεκατομμυρίων δολαρίων θα έπρεπε να έχει συλληφθεί είτε ως απατεών, είτε ως παράφρων. Διότι αν είχε τέτοια περιουσία θα ήταν με απόσταση ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Ο πτωχός (σε σύγκριση) Μπιλ Γκαίητς έχει μόνο ογδόντα δις.

Επτάμιση φορές πιο πλούσιος από τον Μπιλ Γκαίητς – και δεν τον ξέρει κανείς; Ούτε οικονομικός παράγων, ούτε ξένος δημοσιογράφος, ή τραπεζίτης;

Αλλά θα μου πείτε, τον ξέρει ο κύριος εισαγγελεύς!

Τρίτη είδηση: Οι δικαστικοί δεν επέτρεψαν στο εξάχρονο παιδάκι της Ρούπα να μείνει με την γιαγιά του και την θεία του. Μετά το σοκ της σύλληψης και φυλάκισης της μητέρας του (όποια κι αν είναι) – το πήγαν σε ένα ξένο περιβάλλον και το ελέγχουν διάφοροι λειτουργοί. Αν ήθελαν να το προστατέψουν ας έβαζαν μία παιδοψυχολόγο  να παρακολουθήσει επιτόπου τις συνθήκες στο σπίτι της γιαγιάς του.

Αρνούμαι να είμαι συμπολίτης με τέτοιους υπουργούς ή δικαστικούς λειτουργούς! 

Δεν απορώ που έχουμε χρεοκοπήσει όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά και ανθρώπινα. Με τέτοια μυαλά και τέτοιο ήθος ήταν προκαθορισμένο να συμβεί.

Βαρέθηκα, πενήντα χρόνια να επισημαίνω τα τερατουργήματα των Ελλήνων – και τελικά να βρίζουν εμένα, ως ανθέλληνα. Λες και φταίω εγώ γι αυτά που κάνουν! Κι αισθάνομαι πια γελοίος. Διότι, όπως έγραφε πριν 150 χρόνια ένας πνευματικός μου πρόγονος:

«Ο τίτλος διορθωτού του ρωμέικου κατήντησε να αμιλλάται κατά την γελοιότητα προς τον του τετραγωνισμού του κύκλου».


___________________
Υ. Γ. Η Google μου επισημαίνει πως αυτή η ανάρτηση είναι η 700στή σε αυτό το μπλογκ. Βάλτε και 300+ στα παλιότερα, περάσαμε τα χίλια...

Monday, January 02, 2017

Λυσιστράτες 2017


Από πολύν καιρό φλερτάρω με την ιδέα του να προτείνω γυναίκες για την ηγεσία της χώρας μας. 

Πιστεύω πως σε μέσον όρο έχουν πολύ καλύτερη σχέση με την πραγματικότητα, δεν είναι ιδεοληπτικές η φανατικές, και διαχειρίζονται πιο σωστά τα πράγματα.

Στατιστικά, το ποσοστό των γυναικών που έχει κυβερνήσει χώρες είναι μικρό – όμως και σε αυτό το μικρό δείγμα κάνει εντύπωση το πόσο διακρίθηκαν, το πόσο πιο αποτελεσματικές ήταν σε σχέση με τους άνδρες.

Ζωντανό παράδειγμα η Μέρκελ. Είτε μας αρέσει εμάς, είτε όχι, για την Γερμανία υπήρξε άριστη. 

Αν πάμε παλιότερα: Χρυσούς Αιών για την Βρετανία ήταν η εποχή της Ελισάβετ της πρώτης, ενώ και με την Βικτώρια ευημέρησε. Πολύ καλά τα κατάφερε και η Μεγάλη Αικατερίνη (εξ ου και το «Μεγάλη»).  Ίντιρα Γκάντι, Γκόλντα Μεγήρ, Σιριμάβο Μπανταρανάικε (η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός – κυβέρνησε την Σρι Λάνκα 15 χρόνια!) θεωρήθηκαν όλες επιτυχημένες. Ακόμα και η αμφιλεγόμενη Θάτσερ έβγαλε την βαλτωμένη Αγγλία από τον ύπνο της. Για πολλούς υπήρξε η καλύτερη Βρετανίδα πρωθυπουργός του 20ου αιώνα. (Ναι, ακόμα και από τον Τσώρτσιλ!).

Έχοντας χορτάσει από τις μπαρούφες των Ελλήνων πολιτικών (οι γυναίκες πολιτικοί σπάνια ξεστομίζουν μπαρούφες – εκτός από μερικές ιδεοληπτικές Συριζαίες) θα ονειρευόμουν μία σωστή πρακτική γυναίκα που να νοικοκυρέψει αυτή τη χώρα.

Άνετα, από οποιονδήποτε άνδρα πολιτικό, θα προτιμούσα την Άννα Διαμαντοπούλου. Έχει σωστή, ορθολογική σκέψη, έκανε εξαίρετη δουλειά στο υπουργείο Παιδείας – όπως άλλωστε και η προκάτοχός της Μαριέττα Γιαννάκου. Και η Ντόρα Μπακογιάννη έχει επιδείξει συχνά ηγετικές ικανότητες και σωστή σκέψη.  

Ξέρω πως οι γυναίκες σαν πολιτικά όντα κουβαλάνε πολλά βαρίδια: η ανδροκρατία στην πολιτική καλά κρατεί – αλλά και οι γυναίκες δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με τις ομόφυλές τους. Οι λευκές ψηφοφόροι με 53% επέλεξαν τον Τραμπ – έναν ξεκάθαρο αντιφεμινιστή, όχι μόνο στα λόγια αλλά και (κυρίως) στην συμπεριφορά του. Το πώς έγινε αυτό έκτοτε απασχολεί από δημοσκόπους μέχρι ψυχαναλυτές.

Δυστυχώς, ανάμεσα στα πολλά που έπαθαν οι γυναίκες από μας, είναι και η υπονόμευση της αυτό-εικόνας τους. Σπάνια έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.


Έχουμε πολύ αξιόλογες γυναίκες στην Ελλάδα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την χώρα. Όχι με την μέθοδο της Λυσιστράτης (στην ανάγκη ακόμα και με αυτήν). Αλλά θα τους επιτρέψουμε εμείς οι άνδρες να το κάνουν; 

Ίσως μόνον οι γυναίκες θα μπορούσαν να νοικοκυρέψουν την Ελλάδα. Πάντως οι άνδρες απέτυχαν παταγωδώς!

Sunday, January 01, 2017

Αλμπι, Αφροδίτη και Καλή Χρονιά!

Καλή Χρονιά
ήρθε να μας ευχηθεί ο Άλμπι
ο γατούλης του κήπου μας.
Έκανε και ποδαρικό!
λίγο καταπονημένος 
απο το Reveillon 
στα κεραμίδια.
(Πάντως έφαγε καλά...)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΑΣ
και μην ξεχάσετε να πάτε πίσω και να διαβάσετε τα σχόλια της Αφροδίτης στην τελευταία ανάρτηση
για να ξεκινήσετε τον καινούργιο χρόνο με χαμόγελο!

Tuesday, December 27, 2016

Μετά Χριστόν προφήτες!




Σε τρεις μέρες έρχεται ο καινούργιος χρόνος. 

Τι «καινούργιος» τώρα, που τα γεγονότα συνεχώς επαναλαμβάνονται – και «καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει» που λέει κι ο Καβάφης.

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι, όχι χαρτοπαικτικό αλλά τυχερό - και προφητικό.

Τι φαντάζεστε ότι είναι πιθανό να συμβεί μέσα στον καινούργιο χρόνο; Τόσο στη χώρα μας, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, που μας αφορά.

Τι φοβάστε περισσότερο ότι μπορεί να συμβεί;

Τι ελπίζετε περισσότερο;

Σε προσωπικό επίπεδο, υπάρχει κάτι που εύχεστε ιδιαίτερα;

Για να ξεκινήσω πρώτος το παιχνίδι: Αυτό που θεωρώ πιθανό (και ήδη άλλωστε συμβαίνει) είναι η τόνωση του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας, της περιχαράκωσης (περίπτωση Brexit), των ακροδεξιών και ρατσιστικών τάσεων, που θα κάνει ειδικά την Ευρώπη – αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο – αντί να προχωρεί προς την ενότητα και την σύγκλιση να υψώνει φράγματα και τείχη.

Κι αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι οι τρομοκρατικές επιθέσεις που θα ενισχύσουν περισσότερο αυτές τις τάσεις, θα δικαιώσουν τους μισαλλόδοξους και τους ρατσιστές και θα μας βάλουν μέσα σε έναν αέναο φαύλο κύκλο.

Αυτό που εύχομαι είναι οι ηγεσίες των χωρών να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και την λογική τους ώστε να ανακόψουν αυτές τις τάσεις. (Πράγμα όχι πολύ πιθανό, όταν σκέπτομαι τον Τραμπ, τον Πούτιν και τον Ερντογάν – τρία παλληκάρια, στο ίδιο στυλ, που φοβάμαι πως θα πρωταγωνιστήσουν το 2017).

Όσο για την χώρα μας εύχομαι να ξεμπλέξουμε όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γίνεται από την περιπέτεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Όλο και περισσότερο μου δίνει την εντύπωση μιας μεγάλης αεροπειρατείας. Μπήκαν στο αεροπλάνο «Ελλάς» με χαμόγελα και υποσχέσεις και ξαφνικά έκαναν κατάληψη και μας πάνε όπου θέλουν. Λίγο τους κόφτει ότι το 90% των επιβατών διαφωνεί με την πορεία και την κατεύθυνση…


Για τον εαυτό μου (και όλους τους φίλους) δύο πράγματα εύχομαι πάντα – αυτά που δεν τα ελέγχουμε: ΥΓΕΙΑ και ΤΥΧΗ!


Υ. Γ. Πρωτοχρονιά πρωί: Ευχές σε όλους! Στο τέλος των σχολίων τέσσαρα νέα υπέροχα κείμενα της Α φ ρ ο δ ί τ η ς!

Tuesday, December 20, 2016

Επτά Χριστουγενιάτικες Ιστορίες

Οι επτά αυτές ιστορίες μεταδόθηκαν για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1987 από τον σταθμό 9,84. Μερικές έχουν συμπεριληφθεί σε βιβλία - άλλες έμειναν ανέκδοτες. Κατά καιρούς τις επαναλαμβάνω στο μπλογκ. Οι νεότεροι δεν τις ξέρουν - οι παλιότεροι  λένε πως τις ξαναδιαβάζουν με ευχαρίστηση.



Επτά Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες
                                      
Πρόλογος


Υπάρχουν  πολλών  ειδών  Χριστούγεννα.  Των  πιστών  και των αγοραστών. Τα κοσμικά και τα οικογενειακά. Τα φωτεινά και τα μελαγχολικά. 

Υπάρχουν διάφορα τοπία για Χριστούγεννα.  Τα  βόρεια  -  με πάγο και χιόνι - και τα νότια - με φοινικιές και αστέρια.

Υπάρχει  ξεχωριστό  ύφος  Χριστουγέννων.  Του  Dickens ή του Παπαδιαμάντη. Των παραμυθιών ή των Ευαγγελιστών. 

Ο κάθε άνθρωπος, κάθε χρόνο,  έχει τα δικά του Χριστούγεννα. Που, από πέρυσι σε φέτος, μπορεί να απέχουν αιώνες! 

Για  μένα,  πάντως,  από  τότε που έπαψα να είμαι παιδί,  τα Χριστούγεννα είναι πάντα μνήμη. Μία γιορτή όπου επιστρέφω.

Τα Χριστούγεννα, θυμάμαι - και την Πρωτοχρονιά,  ελπίζω.  Κι όσο  περνάνε τα χρόνια,  τόσο περισσότερο θυμάμαι - και τόσο λιγότερο ελπίζω. 

Αυτή τη  χρονιά  θέλω  να  θυμηθώ  μαζί  σας.  Όχι  πως  οι αναμνήσεις  μου  είναι  ιδιαίτερα  σημαντικές  - όλοι έχουμε ανάλογες.  Αλλά,  στην αγορά της καρδιάς,  τι άλλο έχει ένας 
άνθρωπος από τις εμπειρίες του.  Τις χαρίζει, τις ανταλλάσσει - καμιά φορά τις εμπορεύεται. 

Ανοίγω λοιπόν το σεντούκι των Χριστουγέννων και ξετυλίγω επτά ιστορίες.  Αρχίζοντας – πού  αλλού; – από  τα παιδικά μου χρόνια. 


Ιστορία πρώτη

Αθήνα, Δεκέμβρης 1944. Τα Χριστουγεννιάτικα αυγά. 

Είμαι  εννέα χρόνων,  δεν ξέρω τίποτα από Χριστούγεννα,  δεν έχω δει ποτέ έλατο,  μήτε στολίδια.  Έχουμε πολύ  πεινάσει  στην Κατοχή,  έχουμε  πουλήσει  παλιά  προγονικά κειμήλια γενεών, 
έχουμε  ανταλλάξει  το  πιάνο  της  μάνας μου με ένα ντενεκέ λάδι.  Μα  αυτές  εδώ  οι  γιορτές  του  '44  είναι  οι  πιο παράξενες, συνοδευμένες από εκπυρσοκροτήσεις όπλων, εκρήξεις 
βομβών,  κροτάλισμα  μυδραλιοβόλων,  το  γλουγλούκισμα  των όλμων που περνάνε πάνω από το σπίτι. 
       
Εμείς τα  παιδιά  έχουμε  χάσει  και  την  αλήτικη  κατοχική ελευθερία μας. (Τι κάναμε!  Παίζαμε με σφαίρες και καψούλια, με κάλυκες και μακαρόνια δυναμίτη!  Πατούσαμε απότομα με  τα 
πέταλα του τακουνιού μας την άκρη του μακαρονιού - κι έφευγε σφυρίζοντας σαν πυροτέχνημα.  Ποια πέταλα; Μα όλοι φορούσαμε σιδερένια  πέταλα στα χιλιομπαλωμένα παπούτσια μας για να μη λιώνουν. Και περπατώντας αντηχούσαμε σαν αυτούς που χορεύουν κλακέτες!) 

Τώρα όμως μας έχουν μαντρώσει μέσα στο σπίτι «μη  σας  πάρει καμία  αδέσποτη».  Κι  αυτό δεν ήταν άδεια κουβέντα.  Λίγες ημέρες πριν, η ξαδελφούλα μου η Νίκη, με ξανθό ίσιο μαλλί ως 
τη μέση, δέχθηκε μία σφαίρα στον κατάλευκο κρόταφο. 

Κλεισμένοι  μέσα,  χωρίς  φως  -  είχαμε  συνεχείς  διακοπές ρεύματος  -  καίγαμε μαγκάλι για ζέστη.  Ο πατέρας βρισκόταν στην «Σκομπία» - έτσι λέγαμε τότε το  κέντρο  της  Αθήνας  που 
ελεγχόταν από τους Εγγλέζους του Σκόμπυ. Εμείς, είχαμε δίπλα μας  την  πολιτοφυλακή  του  ΕΛΑΣ.  Η  μητέρα  φοβόταν  τους Ελασίτες αλλά μία φορά που ήρθαν στο σπίτι, με τις γενειάδες 
και τα φυσεκλίκια τους, μας φέρθηκαν πολύ ευγενικά. 

Ο πατέρας εργαζόταν στο υπουργείο Οικονομικών  -  και  (έτσι θυμάμαι)  τον  είχε  καλέσει  ο  υπουργός  για  μία  έκτακτη δουλειά και δεν μπόρεσε να επιστρέψει.  Γεγονός πάντως πως μας έλειπε - και πως,  παραμονή Χριστουγέννων,   δεν  υπήρχε  ούτε  φως,  ούτε  ζέστη,  ούτε πατέρας. Μόνον όλμοι και βόμβες. 

Καθόμασταν λοιπόν γύρω από την λάμπα του  πετρελαίου  (ακόμα νιώθω  την  μυρωδιά  της) όταν ξαφνικά ακούμε ένα κορνάρισμα έξω από το σπίτι. Παρά την απαγόρευση πετάγομαι στο μπαλκόνι 
- και τι να δω!  Ένα νοσοκομειακό του Ερυθρού  Σταυρού  στην πόρτα  μας  -  κι  ένας  εξάδελφος μου,  μεγαλύτερος, που μου γνέφει να κατέβω. 

Κατρακυλάω τα σκαλιά.  Τα νοσοκομειακά  ήταν  τότε  τα  μόνα οχήματα  που ελευθεροκοινωνούσαν ανάμεσα στις δύο ζώνες.  Ο εξάδελφος έφερνε μήνυμα από τον πατέρα.  Ήταν καλά και  μας έστελνε για δώρο μία σοκολάτα και δύο αυγά. 

Τώρα εσείς νομίζετε πως χάρηκα για τη σοκολάτα.  Όχι πολύ - είχα ξαναφάει μία, Αγγλική, στην απελευθέρωση. Το θαύμα ήταν τα αυγά.  Παιδί της κατοχικής πόλης,  είχα ξεχάσει πως είναι 
ένα αυγό. Τα χάζευα, τα χάιδευα (τι τέλειο σχήμα που έχουν!) κι όταν τα βράσαμε και τα κόψαμε,  έμεινα εκστατικός μπροστά στο χρώμα και τη γεωμετρική συμμετρία του  κροκού  μέσα  στο 
ασπράδι. 

Έτσι λοιπόν έγινε που,  αντί για πασχαλινό, εγώ χάρηκα τότε αυγό Χριστουγεννιάτικο. 


Ιστορία δεύτερη

Δεκέμβριος 1951. Ο αρχάγγελος

Στο σχολείο,  γιορτή για τα  Χριστούγεννα.  Ετοιμάζουμε  μία μικρή  τελετή.  Εγώ θα διαβάσω το «Ποιμένες αγραυλούντες...» και μια ομάδα μαθητές και καθηγητές θα  παίξει  ένα  μουσικό 
κομμάτι.  Πρώτη  φορά  ακούω  αυτή τη μελωδία και είναι τόσο αγνή, τόσο αγγελική, που πάντα ξεχνάω να μπω στην ώρα μου με το κείμενο. 

Ρωτάω τον καθηγητή  που  οργανώνει  την  γιορτή  τον  μεγάλο μουσικολόγο  (εμείς  τον  παιδεύαμε σαν δάσκαλο της Ωδικής!) Μίνω  Δούνια.   Είναι,   μου  απαντάει,   το  Κοντσέρτο  των 
Χριστουγέννων  του  Corelli. (Concerto opus 6, n. 8, σε σολ ελάσσονα fatto per la notte di Natale) Από τότε, κάθε φορά μου ακούω αυτή την μελωδία,  θυμάμαι τον Δούνια που αργότερα με  έμαθε να  αγαπώ και να καταλαβαίνω την μουσική.  Και θαυμάζω γιατί το μικρό όνομα του Corelli ήταν Arcangelo.  Αρχάγγελος  που ήρθε στη γη. 



Ιστορία τρίτη

Μόναχο Δεκέμβρης 1959. Το κρύο και η ζέστη.

Για όλους - εκτός από τα παιδιά  - γιορτή σημαίνει ανάμνηση. Τα παιδιά, βέβαια, παρελθόν δεν έχουν - έχουν το ζωντανό παρόν. ('Όσο για το μέλλον, το έχουν κι αυτό, άλλά δεν το ξέρουν. Και ίσως, καλύτερα).

Εμείς, όμως, παρελθόν. Κάθε χρόνο και πιο φορτωμένο. («Θυμάσαι τα Χριστούγεννα του '73;» - «Θυμάσαι την Πρωτοχρονιά του '65;»). 

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα τα Χριστούγεννα του '59. Είχε χιονίσει πολύ αυτό το χρόνο στο Μόναχο - λευκές παραμονές, κατά πώς πρέπει. Ξαφνικά ζωντάνεψαν πάλι όλες οι γλυκερές κάρτ-ποστάλ - παιδάκια με κόκκινες μύτες και μάλλινες σκούφιες, έλκηθρα, χιονισμένα έλατα στις πλατείες, χωριουδάκια θαμμένα στο χιόνι με φωτισμένα παράθυρα και δραστήριες καμινάδες…

Για μένα όμως ήταν κακή χρονιά: πένθη, πικροί χωρισμοί, ατυχίες - έτσι όπως καμιά φορά έρχονται όλα μαζί τα δυσάρεστα. Μπήκε ο Δεκέμβρης, έκανα πώς δεν έβλεπα, πώς δεν άκουγα και, κυρίως, πως δεν θυμόμουν. Κυριακή άναψαν οι Γερμανοί κι άλλο κεράκι στο στεφάνι της Αdvent. Στο τέταρτο κερί, πανικός. Αχ! αυτές οι μέρες της υποχρεωτικής, της αναγκαστικής χαράς - πόσο σκληρές  είναι γι' αυτούς πού δεν καταφέρνουν να πιάσουν την εθνική (κατά κεφαλήν) νόρμα ευτυχίας... 

Ήμουν λοιπόν μόνος. Όχι μονάχα από τις περιστάσεις. Ήμουν θεληματικά, πεισματικά μόνος. Προτάσεις φίλων, προσκλήσεις, εκδρομές - τίποτα. Εξαφανίστηκα. Κι έμεινα παραμονή Χριστουγέννων στη σοφίτα μου (έκτος όροφος, σε μεταπολεμική φτηνοπολυκατοικία χωρίς ασανσέρ) να κοιτάω τον κεκλιμένο τοίχο. 

Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων, στη Γερμανία... 'Όλοι στα σπίτια γύρω από το  δέντρο, ψυχή στους δρόμους. Τραγουδάνε τα παραδοσιακά  τους τραγούδια και ανοίγουν τα δώρα. Τα τραγούδια είναι όμορφα - παλιά αναγεννησιακά ή μπαρόκ - και ή ατμόσφαιρα ζεστή από τα κεριά. Υπάρχουν πολλά καλούδια: Plätzchen σαν κουλουράκια, Christstollen σαν τσουρέκι, ξηροί καρποί και κονιάκ. 'Όταν χτυπήσει έντεκα, ντύνονται όλοι ζεστά - ζεστά και πάνε στην εκκλησία ν' ακούσουν τη λειτουργία του Μπάχ, του Μότσαρτ, του Σούμπερτ - με χορωδίες, ορχήστρες και αρμόνια. Τα παιδιά κοιμούνται πολύ αργά (μεγάλη εξαίρεση) αγκαλιά με τα δώρα τους. Την άλλη μέρα θα έχει χήνα γεμιστή με πολλά ωραία συνοδευτικά και γλυκά. 

Κι εγώ, στη σοφίτα μισούσα τον εαυτό μου κι όλο τον κόσμο. Είχα μία μπουκάλα κακό κονιάκ - μου χαλούσε το στομάχι άλλά γι' αυτό το έπινα. Έβαλα ραδιόφωνο: όλο τραγούδια χριστουγεννιάτικα. Ό άλλος σταθμός είχε εορταστική συναυλία.  Είχα ένα δανεικό μαγνητόφωνο και είπα να την ηχογραφήσω. Πρωτόγονοι τρόποι: δεν είχε «έξοδο» το ραδιόφωνο - ηχογραφούσα με μικρόφωνο. Κάποια στιγμή (είχα ξεχάσει πώς ηχογραφούσα) ακούγοντας ένα κομμάτι, με πήραν τα κλάματα. Έχω ακόμα αυτή τη μαγνητοταινία - πάνω από τον Μότσαρτ ακούγονται λυγμοί.

Τελείωσε το μπουκάλι, ζαλίστηκα, με πήρε ο ύπνος ξημερώματα στον καναπέ. Ξύπνησα από έντονο κουδούνισμα. Ήταν έντεκα και μισή το πρωί. Ήμουν πιασμένος, παγωμένος, με ναυτία και πονοκέφαλο.  Τα ρούχα είχαν κολλήσει επάνω μου. Το κουδούνισμα συνεχιζόταν επίμονο - ποιος διάβολος! Είδα κι απόειδα, άνοιξα. Στην πόρτα ένας σοβαρός καλοντυμένος κύριος, Γερμανός, άγνωστος. Μου συστήθηκε ευγενικά. Είπε πως είναι μακρινός συγγενής κάποιων γνωστών μου. «Μήπως θα είχα κέφι» - ρώτησε ο άγνωστος - «να τους τιμήσω με την παρουσία μου στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι;» 

Μουρμούρισα μερικές δικαιολογίες - ήμουν άρρωστος, άπλυτος, αξύριστος. Ό άγνωστος επέμενε: «Έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε; Εγώ θα σας περιμένω να ετοιμαστείτε». Ενδόμυχα μου έκανε καλό αυτή ή πρόσκληση. Ιδιαίτερα πού ήταν άνθρωποι άγνωστοι και θα ξέφευγα από τον παγιδευμένο χώρο μου. Ευχαρίστησα, ντύθηκα, φύγαμε. 

Είχαν ένα πολύ ωραίο μικρό σπίτι με κήπο στα περίχωρα του Μονάχου. Στην είσοδο με υποδέχτηκε ένας πανέξυπνος χιονάνθρωπος. Μετά γνώρισα τους χιονογλύπτες: ένα κοριτσάκι εννέα, ένα αγοράκι επτά χρόνων - ξανθόμορφα σαν αγγελούδια του Βαυαρικού μπαρόκ. Και ή μητέρα συμπαθέστατη. 'Όσο για τη χήνα, απαράμιλλη σε γεύση και γλύκα. Έλιωνε στο στόμα. Και υπήρχαν τα πάντα: κόκκινο κρασί και κόκκινο λάχανο, πατάτες φούρνου και γλυκιά σάλτσα με βατόμουρα, δύο γλυκά, κονιάκ (καλό!), καφές. Τα παιδιά ανέβηκαν στα γόνατα μου και τους είπα ελληνικά παραμύθια. Τραγουδήσαμε μετά όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια: Από τον Ουρανό Ψηλά, Ξεφύτρωσε ένα Ρόδο, Ελάτε Ποιμένες - μέχρι το Έλατο και την Άγια Νύχτα. 

Και το πιο όμορφο - το πιο συγκινητικό: Μου είχαν και δώρο! Ανοίξαμε τα πακέτα και, κάτω από το έλατο, υπήρχε και για μένα  καρτούλα με το όνομά μου. Μέσα στο κουτί ένα κομψό πορτοφόλι από μαύρο δέρμα. (Απένταρε φοιτητή - τι θα έβαζες μέσα;)  

Αργότερα, ανάψαμε το τζάκι, ψήσαμε κάστανα, ήπιαμε καφέ με κουλούρια και μπισκότα, είπαμε ανέκδοτα και αστεία. Ξαφνικά ένιωθα σπίτι μου. Τους ήξερα χρόνια - πιο δικοί από τους δικούς μου.

Κάποια στιγμή - από ευγένεια - είπα να  φύγω. Μα, καθίστε - όχι, όχι! Τελικά ο πατέρας προσφέρθηκε να με πάει με το αυτοκίνητο. «Θα μου κάνει καλό», είπε «μία βόλτα στο κρύο». Τα παιδιά με φίλησαν σχεδόν με πάθος. Όταν φτάσαμε έξω από την πόρτα μου, δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω. Σκεπτόμουν το κρύο ακατάστατο δωμάτιο από το οποίο με είχε αποσπάσει και τρόμαζα. Πόσο γρήγορα πηγαίνεις από το κρύο στη ζέστη!

Άρχισα λοιπόν να του λεω πόσο σημαντική ήταν για μένα  αυτή η μέρα, πόσο ευγνώμων είμαι - όταν με διέκοψε: «Δεν χρειάζεται», είπε, «να μ' ευχαριστήσετε. Εμείς αυτό το κάνουμε  κάθε χρόνο. Έχουμε αναλάβει υποχρέωση να καλούμε έναν μοναχικό ή δυστυχισμένο. Φέτος μας έδωσαν το όνομά σας».

Πόσο γρήγορα πηγαίνεις από τη ζέστη στο κρύο. Το πορτοφολάκι βυθίστηκε μέσα στο χιόνι όπου το πέταξα. Κι άλλο κονιάκ δεν είχα στο δωμάτιο.



Ιστορία Τέταρτη                                    

1963 - Οι Πατέρες. 

Μία  παρέα  φίλοι,  σκεπτόμαστε  να  κάνουμε Χριστούγεννα σε μοναστήρι.  Κάποιος  μας μιλάει για την Μονή Ιερουσαλήμ ψηλά στον Παρνασσό,  πάνω από την Δαύλεια.  Ωραία ιδέα  λέμε  και 
ξεκινάμε  προπαραμονή.  Ο ένας διαθέτει Ι. Χ. στριμωγνόμαστε και δρόμο. 
          
Η αλήθεια είναι πως φύγαμε κομμάτι αργά.  Ο ήλιος κόντευε να δύσει  όταν  φτάσαμε  στην  Δαύλεια  -  και  όταν με το καλό σκαρφαλώσαμε τον απαίσιο λασπόδρομο ως την μονή  είχε  πέσει 
το  σούρουπο.   Μεγάλη  ταλαιπωρία  η  λάσπη,   πέντε  φορές αναγκαστήκαμε να κατέβουμε και να  σπρώξουμε  το  αυτοκίνητο που είχε κολλήσει. 

Όταν   όμως   είδαμε   την  μονή  με  τα  καντήλια  της  να τρεμοσβύνουν στο σύθαμπο,  αναγαλλιάσαμε.  Ζέστη,  φαγητό και κατάνυξη - να τι ζητούσαν τα παγωμένα σώματα και οι άπληστες ψυχές μας. 

Αλίμονο! Η μεγάλη κεντρική πύλη, ίδια καστρόπορτα σε τείχος, ήταν   θεόκλειστη.   Κορνάρουμε.   Μόνον   η  ηχώ  απαντάει. Ξανακορνάρουμε. Τίποτα. Χτυπάμε την πόρτα.  Καμία απόκριση. 
Φωνάζουμε.  Σιωπή. Σηκώνουμε ολόκληρα αγκωνάρια και τα πετάμε στην μεταλλική πόρτα.  Αντιβουίζει το βουνό,  αλλά αντίδραση καμία. 

Εν τω μεταξύ έχει νυχτώσει για τα καλά, κάνει άγριο κρύο και ο οδηγός μας αρνιέται να κατέβει νύχτα τον λασπόδρομο. 'Εχει δίκιο, δεν αστειεύονται οι γκρεμοί γύρω-γύρω. Κάτω έχει ψιλό 
παγωμένο  χιόνι,   πως  θα  βγάλουμε  την  νύχτα;   Δύο  στο αυτοκίνητο,  δύο ξάπλα στη  γη  αγκαλιασμένοι  μέσα  σε  μία παλιοκουβέρτα,  που  βρέθηκε  στο  πορτμπαγκάζ  κι  ένας να 
φυλάει τσίλιες μη μας ορμήξουν τίποτα λύκοι.  Αλλαγή βάρδιας κάθε τόσο. Δεν κοιμήθηκε βέβαια κανένας. 

Χαράματα,  στις έξη ξαγρυπνισμένοι και παγωμένοι βλέπουμε να ανοίγει η βαριά σιδερόπορτα.  Βγαίνει ένας καλόγερος καβάλα σε μουλάρι. Αγανακτισμένοι τον περικυκλώνουμε - τόση φασαρία κάναμε, είναι δυνατόν να μην μας ακούσατε; 

"Κάτι ακούσαμε", λεει ατάραχος ο καλόγερος, "αλλά δεν ξέραμε τι  ήτανε.  Κι  εσείς ευλογημένοι,  δεν φωνάζατε:  'Πατέρες! Πατέρες!' να καταλάβουμε πως ήσασταν  καλοί  Χριστιανοί,  να 
σας ανοίξουμε;" 

Πέρασαν χρόνια, η παρέα σκόρπισε. Αλλά όποτε συντυχαίνουμε ο ένας  τον  άλλον  η  προσφώνηση  είναι  δεδομένη:  "Πατέρες! Πατέρες!" 


Ιστορία Πέμπτη

1972 - Το δώρο της Πίπση.

Πρέπει τώρα να σας πω  την  ιστορία  μιας  γάτας.  Δεν  ήταν όμορφη,  ούτε χαδιάρα.  Ήταν ίσως η πιο άσκημη  και  άκομψη γάτα   που   έχω   γνωρίσει.   Μονοκόμματη  και  τραχιά  σαν 
μπουλντόγκ.  Δεν ήταν καν δική  μου.  Όμως  μου  έκανε  ένα θαυμάσιο Χριστουγεννιάτικο δώρο. 

Ζούσα  τότε σε προάστιο της Αθήνας.  Το σπίτι,  μονοκατοικία παλιά και άβολη, ήταν απομονωμένο σε ένα ύψωμα.  Πίσω του το δάσος. (Τώρα έχει γίνει πολυκατοικίες!) 

Το  παλιό κτίσμα είχε μείνει καιρό ακατοίκητο.  Ανήκε σε ένα γέροντα γιατρό, που ζούσε εκεί ολομόναχος. Είχε πεθάνει πάνω από ένα χρόνο. Πέρασε και άλλος καιρός μέχρι να συμφωνήσω με 
τους   κληρονόμους  για  την  ενοικίαση  και  να  γίνουν  οι απαραίτητες επισκευές. 

Για αρκετούς μήνες,  αφού μετακόμισα,  έβλεπα μία  γριά  και άσκημη γάτα που τριγύριζε συστηματικά το σπίτι. Βέβαια γάτες εκεί υπήρχαν πολλές - και  οι  δικές  μου  και  οι  τακτικές 
επισκέπτριες  και οι περαστικές.  Όμως αυτή ήταν αλλιώτικη. Ούτε πλησίαζε πολύ ούτε απομακρυνόταν.  Βρισκόταν  πάντα  σε ίδια απόσταση από το σπίτι, σαν να ήταν δεμένη με ένα αόρατο σκοινί.  Στηνόταν απέναντι και κοιτούσε συνεχώς τα παράθυρα, με μάτια κουρασμένα,  κοκκινισμένα ενώ έβγαζε ένα χαμηλόφωνο μακρόσυρτο ήχο - κάτι ανάμεσα ουρλιαχτό και παράπονο. 

Φερόταν  σαν  άγρια  γάτα  -  αλλά δεν έμοιαζε άγρια.  Όταν στηνότανε απέναντι στο παράθυρο της άνοιγα να μπει αλλά αυτή στεκόταν  εκεί  στην  ίδια  πάντα  απόσταση.   Αν  πλησίαζα, 
οπισθοχωρούσε,   χωρίς  να  τρομάζει  και  να  εξαφανίζεται. Έτρωγε  το  φαγητό  που της έδινα,  με τον όρο ότι πάντα θα σεβόμουνα την προκαθορισμένη απόσταση.  Αν  στεκόμουν  κοντά 
στο πιάτο, προτιμούσε να μείνει νηστική. 

Το αίνιγμα  λύθηκε  όταν  μίλησα  με  την  κόρη  του  παλιού ιδιοκτήτη. 'Ηταν η γάτα του!  Η μοναδική του συντροφιά!  Την έλεγαν Πίπση κι ο γέροντας την υπεραγαπούσε.  Μόνο  που  την 
είχε τόσα χρόνια, που κανείς δεν φανταζόταν ότι ζούσε ακόμα. Πρέπει να ήταν πάνω από δεκαπέντε χρόνων -  υπέργρια.  Όταν πέθανε ο γιατρός,  δεν την βρήκαν στο σπίτι.  Το κλείδωσαν - κι ούτε που την σκέφτηκαν.  Κι εκείνη,  πήρε  τα  βουνά  και έγινε άγρια. 

Δηλαδή,  το  σπίτι  που  έμενα ήταν το δικό της!  Έκανα ότι μπορούσα  να  την  πείσω  να  επιστρέψει   -   μάταια.   Δεν εμπιστευόταν κανένα.  Η χαϊδεμένη και καλομαθημένη, που γριά 
βρέθηκε στο δρόμο, επέζησε - αλλά δεν πίστευε πια σε τίποτα. 

Μέχρι που ήρθαν Χριστούγεννα,  παραμονές και  ξαφνικά  ακούω ένα άλλο νιάου και βλέπω την Πίπση με την μύτη κολλημένη στο τζάμι.  Ανοίγω  το παράθυρο και - δεν πιστεύω τα μάτια μου - 
μπαίνει στο σπίτι.  Πρώτη φορά μπαίνει  στο  σπίτι,  μυρίζει δεξιά-αριστερά  με  μεγάλη  προσοχή,  ψάχνει  -  και  τελικά έρχεται  εκεί  που  καθόμουνα,  νιαουρίζει  παρακλητικά  και πηδάει  στην  αγκαλιά  μου.  Η Πίπση - που τηρούσε πάντα την απόσταση ασφαλείας, τα τρία μέτρα! 

Είχε έρθει για να γεννήσει.  Μέσα στην  αγκαλιά  μου  πάλευε τρεις ώρες και έκανε τέσσερα μικρά γούνινα. Κάθισε δύο μήνες στο σπίτι,  τα μεγάλωσε,  τα ανάθρεψε - και μία μέρα τα πήρε 
και εξαφανίστηκαν. Δεν την ξαναείδαμε ποτέ. Ούτε αυτά. 

Δεν τα  πήρε  όλα  όμως.  Έμεινε  ένα,  το  γλυκύτερο,  που αργότερα   έγινε   η   γάτα  της  ζωής  μου.   Το  καλλίτερο Χριστουγεννιάτικο Δώρο. 


Ιστορία έκτη

1973 - Λιγότερα! 

Νοέμβριος μετά το Πολυτεχνείο.  Ο πιο  μουντός  και  άχαρος των τελευταίων χρόνων. Τόσο σκοτάδι που σχεδόν δεν ξημερώνει.  Η σκιά της ηρωικής αλλά μάταιης  (έτσι  φαινόταν τότε) εξέγερσης, η σκιά μίας νέας πιο στυγνής δικτατορίας, η σκιά  της  παγκόσμιας οικονομικής κρίσης,  πέφτουν επάλληλες και πνίγουν κάθε φως. 

Ετοιμάζω την χριστουγεννιάτικη  κάρτα  της  εταιρίας  -  και ξαφνικά έχω μία διαφορετική ιδέα.  Αντί για εορταστική κάρτα (τι να γιορτάσει κανείς!) γράφω ένα απλό κείμενο  -  και  το 
τυπώνουμε μαύρο σε άσπρο φόντο - χωρίς χρώματα και έλατα.  Η κάρτα εκτυπώνεται σε τρεις χιλιάδες αντίτυπα,  ταχυδρομείται και   εκεί   γίνεται  το  απροσδόκητο.   Όλες οι εφημερίδες ανατυπώνουν το κείμενο. Κατακλυζόμαστε  από γράμματα, τηλεφωνήματα, επισκέψεις.  Θέλουν κι άλλες κάρτες. Μέσα σε ένα μήνα το ανατυπώνουμε τρεις φορές. 
            
Το  κείμενο μιλούσε - φαινομενικά - για την οικονομική κρίση 
και την ανάγκη περισυλλογής. Αλλά ο κόσμος κατάλαβε. 


Είθε
ο νέος χρόνος
να μας φέρει
λιγότερα

λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,
λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,
λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,
λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,
λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.

Κι αν τύχει και φέρει μαζί
λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση
λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση
Ίσως τότε μας χαρίσει
λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη
λιγότερη επιπολαιότητα
και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα
είναι περισσότερα…


Ιστορία έβδομη

1984 - Η έκπληξη 

Παραμονή Χριστουγέννων κι εμένα με τρώει η μόνιμη  εορταστική μελαγχολία (κάθε χρόνο και χειρότερα.) Πήγε μεσημέρι και δεν είχε  ακόμα  χτυπήσει  το  κουδούνι για τα κάλαντα.  Το είχα 
περιγράψει και στην εφημερίδα που έγραφα τότε , (το Βήμα) πως  οι  σημερινοί  πιτσιρικάδες, χορτάτοι  πια,  δεν  κυνηγάνε το χαρτζιλίκι όπως εμείς,  δεν πηγαίνουνε στα μακρινά σπίτια. 

Είχα τελειώσει το μεσημεριανό μου όταν χτύπησαν στην  πόρτα. Ανοίγω  και τι να δω!  Ορχήστρα ολόκληρη και χορωδία και στη μέση ο Διονύσης Σαββόπουλος με την κιθάρα του  και  η  'Ασπα 
και κόσμος πολύς.  Κι αρχίζουν να λένε τα κάλαντα, τα παλιά, τα γνήσια.  Κι εγώ να έχω βουρκώσει και να μην  ξέρω  τι  να κάνω,  πως να τους φιλέψω, ολόκληρο στρατό.  Γνωριμία με τον Νιόνιο δεν είχαμε, μια φορά τον είχα συναντήσει στη ζωή μου. Πού το βρήκαν το σπίτι, πώς το σκέφτηκαν; 

Να,  είπε ο Νιόνιος μετά,  παραπονέθηκες πως δεν σου λένε τα κάλαντα - γι αυτό ήρθαμε! 


Μία φορά και μένα η γκρίνια μου βγήκε σε καλό! 

Friday, December 16, 2016

Δώρα - δώρα - δώρα!




Η πιο ωραία εικόνα: ένα παιδάκι που επιτίθεται σε πακέτα – που ανοίγει τα δώρα του!

Η πιο ενθουσιαστική επινόηση του ανθρώπου: το δώρο!

Η πιο καταθλιπτική κατάσταση: όταν δεν υπάρχει τίποτα να δωρίσεις!

(Θυμάμαι την Κατοχή. Δεν είναι μόνο που δεν υπήρχαν χρήματα. Δεν υπήρχαν ούτε δώρα. Ούτε παιχνίδια, ούτε κούκλες, ούτε μπάλες, ούτε στρατιωτάκια, ούτε ζωάκια λούτρινα. Φτιάχναμε μόνοι μας τα παιχνίδια μας: μπάλες από παλιές κάλτσες δεμένες με σπάγκους, πατίνια από μία σανίδα με ρουλεμάν στις άκρες…).

Το καλό δώρο πρέπει να είναι έκπληξη.

Το καλό δώρο πρέπει να είναι περιττό. (Πως θύμωνα μικρός όταν μου χάριζαν ρούχα, ή "χρήσιμα" πράγματα!).

Το καλό δώρο πρέπει να μπορείς να το πάρεις αγκαλιά το βράδυ και να κοιμηθείς μαζί του. Ή δίπλα του.

Το καλό δώρο πρέπει να σε κάνει να φτιάχνεις πράγματα – έστω και όνειρα. Να έχει προεκτάσεις στη ζωή.

Το καλό δώρο δεν είναι φαγώσιμο που τρώγεται και ξεχνιέται.

Μοιράστε δώρα! Έστω και μπιχλιμπίδια των πέντε ευρώ, βιβλία των επτά ευρώ, γκατζετάκια των δέκα ευρώ.

Μοιράζοντας δώρα, μοιράζετε χαμόγελα.

Τις γιορτές δεν τις χωνεύω – τα δώρα όμως τα λατρεύω.

Τι θα ήταν η ζωή χωρίς δώρα;

Ναι, έχουμε κρίση. Άρα παραπάνω ανάγκη για δώρα – πιο φτηνά αλλά πιο πολύτιμα.

Γίνετε Άγιος Βασίλης: είναι ο ωραιότερος ρόλος που μπορείτε να υποδυθείτε. Κι αν δεν έχετε παιδιά – χαρίστε στα ξένα. Γεμίστε ένα σάκο παιχνίδια (έστω και παλιά) και πηγαίνετε στα προσφυγόπουλα. Θα χορτάσετε χαμόγελα για μια χρονιά.


Δώρα – δώρα – δώρα!